Зеленский ўзининг махфий бункерини кўрсатди

Бугун, 24 феврал куни Украина Президенти Воладимир Зеленский Россия босқинининг тўрт йиллиги муносабати билан халққа мурожаат қилди ва урушнинг илк ойларида фаолият юритган Банкова кўчасидаги махфий бункерини намойиш этди. У ерда президент дунё етакчилари билан музокаралар олиб борган ва мамлакат мудофаасини бошқарган.

Зеленский ўз нутқида урушнинг илк кунларидаги воқеаларни ёдга олди. Хусусан, АҚШ Президенти Жо Байденнинг хавфсизлик нуқтаи назаридан Украинани тарк этиш таклифига жавобан берган «Менга такси эмас, қурол керак» деган машҳур иборасини таъкидлаб ўтди.

Қуйида Зеленский мурожаатининг тўлиқ матнини келтирамиз:

«Бугун Путин «Киевни уч кунда оламан» деганига роппа-роса тўрт йил тўлди. Ва бу бизнинг қаршилигимиз, Украина шунча вақтдан бери қандай курашаётгани ҳақида кўп нарсани англатади. Бу сўзлар ортида миллионлаб одамларимиз турибди. Бу сўзлар ортида — улкан жасорат, жуда оғир меҳнат, чидам ва Украина 24 февралдан бери босиб ўтаётган катта йўл ётибди.

Бу кабинет, Банковадаги бункердаги мана шу кичкина хона — уруш бошида жаҳон етакчилари билан илк суҳбатларим айнан шу ерда бўлган эди. Мен шу ерда президент Байден билан гаплашганман ва айнан шу хонада: «Воладимир, хавф бор, сиз зудлик билан Украинани тарк этишингиз керак. Биз бунда ёрдам беришга тайёрмиз», деган гапни эшитганман. Мен эса шу ерда унга менга такси эмас, қурол кераклигини айтганман.

Ҳаммамиз — тирик инсонлармиз, ва ўша куни барча украиналикларга ҳам қўрқинчли, ҳам оғриқли эди. Кўпчилик шок ҳолатида эди ва нима дейишни билмасди, лекин қандайдир кўринмас даражада ҳаммамиз билардикки — бизда бошқа Украина йўқ. Бу бизнинг уйимиз ва нима қилиш кераклигини ҳаммамиз тушунардик.

Бу танлов эди. Ўшанда миллионлаб украиналик эркак ва аёллар қилган танлов. Бизнинг одамлар оқ байроқ кўтаришмади, балки мовий-сариқ байроқни ҳимоя қилишди. Ва бу ерда уларни гуллар билан кутиб олишади деб ўйлаган босқинчилар, ҳарбий комиссариатлар олдидаги турнақатор навбатларни кўришди. Халқимиз қаршиликни танлади.

Мен шу ерда, бункерда ишладим, кейин тепага чиқардим ва сизларга, халққа мурожаат қилардим. Шу ерда бизнинг жамоа, ҳукумат эди, ҳарбийлар билан ҳар кунлик мажлислар, қўнғироқлар, ечимлар излаш — Украина бардош бериши учун зарур бўлган ҳамма нарса шу ерда эди. Ростини айтсам, ҳар хил вазиятлар бўлди, бу ерда ҳам расмий тил, ҳам ноадабий (сўкиниш аралаш) тил янгради. Чунки ҳар бир ёрдам пакетини, Россияга қарши ҳар бир санкцияни, ҳар бир қурол партиясини — буларнинг ҳаммасини ҳақиқатда тиш-тирноғимиз билан суғуриб олишимиз керак эди. Дунё Украинага ишониши учун ҳамма нарсани қилишимиз керак эди.

Бу чақириқлар иш берди, чунки украиналиклар нафас олишни ҳам унуттирадиган даражада шижоат билан курашишди. Ва бу қаршилик ҳатто коинотдан ҳам кўриниб турарди. Бу мутлақо илҳомлантирарди, шунинг учун тез орада ҳамма мана шу мовий-сариқ денгизни — Европа ва дунё майдонларида бизнинг байроқларимиз билан чиққан минглаб одамларни кўрди.

Шу тариқа аста-секин, қийинчилик билан, қадамма-қадам Украина бардош беришга имкон берган ўша таянчни тиклади. Ҳаётимиздаги энг узоқ давом этган урушнинг биринчи кунида дош бердик. Кейин яна бир кун. Ва яна бир кун. Сўнгра бир ҳафта. Икки ҳафта. Кейин эса — бир ой. Ва биз баҳорни кўрдик, ваҳоланки бу февраль ҳеч қачон тугамайдигандек туюлган эди. Биз катта уруш давридаги илк баҳоримизни олдик. Бу бурилиш нуқтаси эди ва ўшанда илк бор ҳамманинг хаёлидан «Қила оламиз, Украина қила олади!» деган фикр ўтди.